Ο γλάρος

Μπλε απέραντο μπλε...ουρανός και θάλασσα...τα δυο μπλε του κόσμου μας.
Και κει ψηλά μια λευκή γραμμή σπάει τη μονοτονία.

Πετά μόνος, πλανιέται μεταξύ θάλασσας και ουρανού...λεύτερος, ψάχνει τη μοναξιά, τη γνώση, δοκιμάζει τη μοίρα του, χωρίς να καταθέτει τα όπλα της ζωής, της δικής του ζωής.
Τριγύρω γλάροι πολλοί...προσπαθεί ν΄αγαπήσει,να δώσει, να πάρει, να βρεί ταίρι...να βρεί φίλο. Όμως αυτός ανένταχτος σ΄ένα ταξίδι μοίρας στο άγνωστο......

.....μοναχική σιωπή.

Φωτογραφίες προσωπικό αρχείο___ΠΕΛΑΣΓΟΣ

Απόκριες στον Άγιο Αδριανό (Κατσίγκρι)
Ναυπλίου _ Αργολίδος

Απόκριες 1933

Στην περίοδο της Αποκριάς έφτιαχναν γαλόπιτα (γλύκισμα) και γκόγκες (είδος ζυμαρικού).
Στη γαλόπιτα έβαζαν γάλα, αλεύρι, ζάχαρη αυγά και τα έκαναν χυλό. Έπειτα άνοιγαν φύλο με τον πλάστη, το έβαζαν στο ταψί και άπλωναν το χυλό. Αφου το έψηναν στο φούρνο στο τέλος έριχναν ζάχαρη και κανέλλα.

Για τις γκόγκες έφτιαχναν ζυμάρι (αλεύρι, μαγιά, αλάτι, νερό), το έκαναν σε σχήμα μασουριού (στενόμακρο) και πάχος όσο ένα δάχτυλο. Στη συνέχεια, το έκοβαν σε κομμάτια του ενός πόντου και με τα δυο δάχτυλα του δείχτη του χεριού το πίεζαν στο τραπέζι, τραβώντας προς τα πίσω, ώστε να πάρει το σχήμα αχιβάδας. Τις έφτιαχναν όπως τα μακαρόνια με μυζήθρα και τις έκαιγαν με καυτό βούτυρο ή λάδι.


Οι συγγενικές οικογένεις του χωριού έσμιγαν και απόκρευαν μαζί. Έτρωγαν και έπιναν τα κρασιά τους, ερχονταν σε κέφι και τραγουδούσαν αποκριάτικα τραγούδια:

Όσα κορίτσια είστε εδώ

Όσα κορίτσια είστε εδώ
πέστεμου ποιά με θελει.
Να την ταΐζω ζάχαρη,
να την ταΐζω μέλι.

καμιά δεν αποκρίθηκε
από τις μαυρομάτες.
Μόνο μια ρούσα, μια ξανθή,
μιας χήρας θυγατέρα.

Εγώ σε θελω μάτια μου
εγώ σε θέλω φως μου,
άσπρα λιθάρια να κυλάς
αυγά να δεματιάζεις.


Ξεφάντωμα γινόταν και στο χωριό. Μόλις άνοιγε το Τριώδιο τα παιδιά του χωριού μάζευαν κλαριά κάθε βράδυ και άναβαν φωτιές στις γειτονιές, χόρευαν και τραγουδούσαν. Το ίδιο γινόταν και με τους μςγάλους κυρίως την Δεύτερη Κυριακή και την Καθαρή Δευτέρα στα μαγαζιά, γύρω απο τη βρύση και στο προαύλιο της εκκλησίας.

Απόκριες 2008
(Ο κύρ-Στέλιος και το νταούλι του)

Παλιόκαστρο Αγίου Αδριανού Ναυπλίου

Εκείνοι που ταξιδεύουν, κοιτάζουν το πανί

και τ΄αστέρια.

Ακούνε τον αγέρα, ακούνε πέρα,

πέρα απ΄τον αγέρα, την άλλη θάλασσα

σαν ένα κοχύλι κλειστό κοντά τους.

ΣΕΦΕΡΗΣ

Ο χρόνος είναι ...λίγος

Έχεις ακούσει τον ήχο της βροχής που πέφτει;
Έχεις δει τον ήλιο να χάνεται πίσω από τα βουνά;
Έχεις αφουγκραστεί το κελάϊδισμα των πουλιών;
Ο χρόνος είναι λίγος.

Άκου τον αγέρα, άκου τη φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Άκου το κελάρισμα του νερού, το θρόισμα των φύλλων.
Σταμάτα να δεις τα παιδιά που παίζουν.
Στα παιδιά ανήκει το αύριο, ο έναστρος ουρανός.

Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.
Είναι αγώνας επιβίωσης,
είναι αγώνας γνώσης.
Άκου την ανάσα σου, τον οίστρο σου.
Ο χρόνος είναι λίγος.

Άδραξε τη μέρα σου,
μέτρα τα λάθη και κοίτα τη ζωή ενδόψυχα.
Κάνε κάτι για τη ζωή.
Μάθε να ζεις, χωρίς το Εγώ σου.
Χαμόγελα και αφιέρωσε το στους Πατρώους Θεούς.
Ο χρόνος είναι λίγος....
.....μείωσε ταχύτητα.

Θαργηλιών_ 2008 Μ.Ε.(Μετά Εποχής)

_____________________________________
Η φωτογραφίες όλες είναι από το προσωπικό μου αρχείο.

Θέλω να ευχαριστήσω, τη φίλη την οποία με μύησε στο BLOG και παλαιότερα έχει αναρτήσει τις σκέψεις αυτές στο δικό της blog. Τη RedHat.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ

6 Ιανουαρίου 2009

Η Ισραηλινή πολεμική μηχανή εξαπολύει κύματα φονικών επιθέσεων για πολλοστή φορά, εναντίον αμάχων Παλαιστινίων στην Λωρίδα της Γάζας. Ως τώρα (28/12/08) θρηνούν δεκάδες νεκρούς και τραυματίες και πόσους ακόμα θα θρηνήσουν έως ότου σταματήσει αυτό το μακελειό των «αιώνων». Και ο αριθμός αυξάνει όσο οι άνθρωποι της Γης αδιαφορούν.
Οι Παλαιστίνιοι – οι πανάρχαιοι αυτοί Έλληνες πληρώνουν – όπως κι εμείς την αγάπη τους για την Ελευθερία.
Το έγκλημα τους είναι το «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ». Το Ισραήλ σφετερίσθηκε μετά τον Β! Π.Π. τα Παλαιστινιακά εδάφη, με την ανοχή των μεγάλων κρατών. Οι άνομοι Εβραίοι φόνευσαν, έκαψαν και εξεδίωξαν δια πυρός και σιδήρου τους ντόπιους, όπως έκαναν οι Τούρκοι στην Κύπρο και στην Μ. Ασία (όπως έκαναν τα αφεντικά τους σε διάφορες περιοχές του πλανήτη τον τελευταίο αιώνα και όχι μόνο). Οικειοποιήθηκαν τη γη και τις περιουσίες τους και σαν να μην έφθανε αυτό τώρα τους σκοτώνουν και τους εκδιώκουν και από τις ελάχιστες γωνιές της . Όσοι δεν φύγουν θα σκοτωθούν. Άνθρωποι ψυχροί εγκληματίες, χωρίς ήθος, χωρίς συναίσθημα, χωρίς αρχές, απέκτησαν την απόλυτη τεχνολογική δύναμη και έριξαν τους Παλαιστινίους στο «ανθρωποσφαγείο του ολέθρου».
Και όλα αυτά με την εγκληματική υποστήριξη των ΗΠΑ και την υποκριτική κάλυψη της Ε. Ε. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουμε τα μαρτύρια και τη δυστυχία αυτού του λαού που εδώ και 40 χρόνια βιάζονται με την ανοχή όλων.
Τώρα κάνουν πράξη τη ρήση της Βίβλου : «Και θα εξεγείρω τα τέκνα σου, Σιών, εναντίον των τέκνων των Ελλήνων…και θα εξολοθρεύσω τους Κρητικούς…και θα γίνει η Κρήτη βοσκή προβάτων» Οι Παλαιστίνιοι , οι πανάρχαιοι Πελασγοί και Αχαιοί της Κρήτης και της Κύπρου, σε λίγο δεν θα υπάρχουν, όπως τόσα και τόσα Ελληνικά φύλλα. Και η παγκόσμια συνείδηση είναι ναρκωμένη, είναι νεκρή.
Θα επικαλεστώ φράσεις μεγάλων ανδρών για να δώσω το στίγμα της ποιότητας των Εβραίων:
_Σ΄αυτό τον κόσμο είμαστε όλοι ή Έλληνες (πνεύμα) ή Εβραίοι (ύλη). ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ_ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
_Οι Εβραίοι είναι αμαθείς και βάρβαροι και μοναδική τους ασχολία είναι ο πλουτισμός και το μίσος εναντίον των λαών. ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ(1694~1778) Γάλλος φιλόσοφος
_Η αρχή της θρησκείας των Εβραίων είναι ο εγωισμός και αδιαφορούν δι΄οτιδήποτε που δεν τους αποφέρει κέρδος. Ο Εβραϊκός εγωϊσμός έχει αμέτρητο βάθος και είναι ισχυρότατος. Οι Εβραίοι έλαβαν δια της χάριτος του Ιεχωβά την εντολή να κλέβουν. ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ (Γερμανός φιλόσοφος).
Τώρα που έσβησε η φωνή του νομπελίστα Χάρολντ Πίντερ, πού παλιά, στο πόλεμο του Αφγανιστάν, του Ιράκ και της Σερβίας, είχε αποκαλέσει τον Μπους «μαζικό δολοφόνο» και τον Μπλέρ «απατεώνα ηλίθιο», ας φωνάξουμε όλοι μαζί:
ΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ.
ΚΑΤΑΠΑΥΣΗ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΤΩΡΑ.
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ.

Στ΄ αδέλφι μου

Μια μέρα σαν κι αυτή θλιμμένη
παράξενα βουβή,
στο σπίτι μας μας φέρνουν,
τ΄αδέλφι μου σιωπή.

Τ΄αδέλφι το μικρό
μας φέρνουνε νεκρό.
Στη γειτονιά μας γύρω
παράπονο πικρό.

Ήταν πανώριος νιός
Πριν λίγο ζωντανός,
μας χάθηκε και να
φεύγει παντοτινά.

Μια γοερή κραυγή
της μάνας η φωνή
αντιλαλεί και στάζει
φαρμάκι στην πληγή.

Μικρέ μου αδελφέ
τώρα πια μακρυνέ
μας φεύγεις πως μπορώ
να μη σε ξαναδώ;

Στην νεκρική μορφή σου
παρατηρώ γλυκό
αχνόπικρο χαμόγελο
χαιρετισμό παντοτινό.


Όσο κρατά το χτύπημα της πέτρας στο νερό, είναι και η ζωή μπροστά στην αιωνιότητα. Ο στιγμιαίος χτύπος είναι το ελάχιστο διάστημα στο άπειρο. Είναι ο χτύπος μιας ανάσας που χάνεται, το ανοιγόκλειμα των ματιών μας, η σκέψη που δεν ειπώθηκε ποτέ.
Ο χρόνος λένε είναι ο καλύτερος γιατρός. Αυτό το χρόνο περίμενα να αναρτήσω αυτό το ποίημα το οποίο το έγραψα κάτω από υψηλή συναισθηματική φόρτιση, εδώ και λίγο διάστημα.
Τα συναισθήματα είναι πάντοτε δύσκολο ν΄αποτυπωθούν σε μια κόλλα χαρτί. Η ποίηση όμως είναι ένα μέσο αποτύπωσης συναισθημάτων.
Αυτό το ποίημα το αφιερώνω στη μνήμη ενός νέου παιδιού, στη γειτονιά μου, στη γειτονιά μας, που έφυγε από τη ζωή μετά από ένα ατύχημα. Στη μικρή κοινωνία που ζω ακόμα όλα είναι δικά μας, βιώνουμε τα ίδια συναισθήματα.
Μια άτυχη στιγμή που έκοψε το νήμα της ζωής του στα 25 χρόνια του.
Το αφιερώνω στη μάνα του και στον πατέρα του, το αφιερώνω σ΄όλες τις μάνες που έχασαν τα παιδιά τους.
Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο.